• 300 gram pastabloem (type 00 – o.a. hier te koop)
• 2 eieren
• 70 gram diepvriesspinazie (niet spinazie à la crème!)
• snuf zout
• scheutje olijfolie

Ontdooi de diepvriesspinazie, bijvoorbeeld in de magnetron of door het in een schaaltje op het aanrecht in de zon te zetten. Ik kocht voor de pasta grofgehakte spinazie in deelblokjes, en ik had twee blokjes nodig. Knijp eventueel overtollig vocht uit de spinazie.

Doe de bloem in een kom, roer het zout erdoor. Maak een kuil in het midden, breek daar de eieren in en doe de spinazie erbij.

Kneed stevig door elkaar. Blijf 15 minuten kneden, totdat het pastadeeg elastisch en stevig is. Het moet zo stevig zijn als boetseerklei. De pasta wordt nu nog niet egaal groen, maar blijft geel met groene ‘floebertjes’ van spinazie erdoor.

Maak dan een bal van het deeg, pak in huishoudfolie en leg minimaal een half uur in de koelkast.

Haal de bal uit de koelkast, snij in plakken. Rol de plakken zeven keer (magisch getal, werkt elke keer) door de pastamachine op de breedste stand. Zie, nu wordt je pasta knalgroen.

Draai steeds smaller en snij in repen als tagliatelli. Ga je ze direct eten, kook ze dan een minuut in ruim bruisend water. Wil je ze even bewaren, strooi dan flink pastabloem op een bord, leg de slierten daarin en zorg ervoor dat de slierten ook met bloem bedekt zijn. De slierten plakken dan niet aan het bord of aan elkaar. Kook ze anderhalve minuut in ruim bruisend water.

Deze pasta vond zijn einde met verse tomaten en flink knoflook. Pasta kan van tevoren worden gemaakt, dan is het vijf minuten koken. Maximaal!

Muziek: de combo pasta en tomaat is een echte klassieker. Net zo tijdloos als de gelikte soul van (toepasselijke naam) Al Green. Still goin’ strong, want hij zong vorig jaar zijn Let’s stay together voor Jonathan Ross. (Over klassiekers gesproken: is die gitarist …?)