Niet alle peren kun je rauw eten. Pas einde zestiende eeuw waren zachte handperen te koop, tot die tijd moesten ze altijd worden gestoofd.

Peren groeien, net als appels, al eeuwen in Europa, ook in de koelere landen. Er zijn resten gevonden bij Zwitserse opgravingen en aan de kust van de Kaspische zee. In Odysseus wordt geschreven over een fantastische boomgaard waar grote, sappige peren groeien.
De Romeinen aten ook peren, maar niet rauw: kookboekenschrijver Apicius schrijft in de eerste eeuw na Christus het recept op van een soufflé van kruidige peren.

Ook in Nederland waren, tot de zestiende eeuw, alleen stoofperen bekend. Het werd zelfs afgeraden om peren en ander fruit rauw te eten, dat zou niet goed zijn voor de gezondheid. Alle peren die in die tijd werden geteeld, waren hard en hadden een dikke schil. Totdat ze waren gekookt, konden ze niet worden gegeten. Eind zestiende eeuw werden in Italië en Frankrijk de eerste zachte peren geplukt.

Recept:

• 3 stoofperen per persoon (Gieser Wildeman)
• 2 eetlepels frambozenjam
• 2 theelepels kaneel

Schil de peren, laat het steeltje aan de peer. Zet ze rechtop in een pan.

Verdun de jam met een halve liter water en roer de kaneel erdoor. Giet het sapmengsel over de peren

Breng de peren aan de kook en laat ze een uur koken op laag vuur, met het deksel op de pan. Controleer af en toe of de peren niet droogkoken, doe er dan nog een scheutje warm water bij. De peren worden helemaal lichtroze, omdat het sap langs ze omhoog borrelt.

Eventueel: vlak voor het opdienen de peren uit de pan halen en het kookvocht op hoog vuur inkoken. Als je dat lekker vindt, kun je er een scheut rode port of rode wijn bij gieten. Peren serveren met het ingedikte kookvocht.