Restjes opmaken: achterin de koelkast ligt nog een stukje geitenkaas, wat gaan we met die halve pompoen doen? En dat blikje amandelen is nu open, het moet echt op! Makkelijk genoeg, ovenschoteltje. Met de pompoen in plakjes en keurig gerangschikt, zou dit een deftig gerecht kunnen zijn. Dat is het zo dus niet, maar dat maakt voor de smaak niet uit.
Elke keer hoop ik dat mijn pompoen klokslag twaalf uur verandert in een prachtige koets, die me naar het bal brengt waar ik tot het ochtendgloren in mijn Sissi-jurk kan dansen met een adembenemend knappe prins. Gebeurt dat niet, dan kun je van pompoen ook een salade maken.
Dertig graden, weinig schaduw, het lijkt wel Spanje. Tapas lijken me lekker bij dit zomerse weer. Lekker makkelijk, dus ik maak ’s ochtends al een tortilla, vanmiddag klop ik aioli en dat zetten we, met een schaal olijven en wat stokbrood, op tafel. Moet wel de zon blijven schijnen vandaag…
Udo geeft me keukenfreubels voor mijn verjaardag. Nou, freubels… een echte Magimix pakte ik uit! Dus de komende tijd lekker veel pureren, hakken en kneden – dat doet de machine, terwijl ik ontspannen een kopje thee drink. Zelfgemaakte pesto stond bovenaan mijn lijstje, omdat iedereen altijd zegt dat je die potjespesto niet meer lust als je dat eenmaal hebt geproefd. Of dat waar is, weet ik niet, maar lekker is het wel. En het ruikt fantastisch!
‘Je kunt ons koken en je kunt ons bakken, je kunt ons poffen en je kunt ons prakken, maar het kan ook anders, met Aardappel Anders,’ zingen die stuiterende aardappelen in de reclame. Het kan zeker anders, maar dat hoeft niet met die vieze braakselsaus uit een potje. Aardappel met een klap op z’n kop is net zo makkelijk en het is heel therapeutisch om die piepers een flinke dreun te geven met een zware koekenpan.
Niet origineel, wel snel én lekker. En een prima bijgerecht voor een gebakken mootje zalm of iets anders vissigs.
Onwaarschijnlijk dat er pakjes uiensoep worden verkocht. Het stelt niks voor om het zelf te maken en mislukken kan het ook niet. Weg die pakjes!
In de Elzas at ik ‘m voor het eerst, zo’n Flammenkuchen. Is dat niet eigenlijk een soort pizza? Ik geloof dat ze het in Noord-Italië pizza bianco noemen, of zoiets. In Duitsland staat ‘ie ook op het menu. En in Zuid-Afrika, in de bloedstollende hitte, zagen we onderweg een bord staan: Flammenkuchen. Nou… even niet. Maar hier, in de sneeuw, is ‘ie heerlijk!
Artisjok: lekker. Geitenkaas: lekker. Dat kan dus niet mislukken. Goed borrelhapje, ook lekker op een bordje salade, bijvoorbeeld een salade met rucola, wat basilicum en geroosterde pijnboompitjes en zonnebloempitjes.
Ik kook met hart, ziel en roomboter. Het liefst koop ik spullen uit de buurt, in Westfriesland is van alles te krijgen. Volg mijn kookervaringen op dit blog en via 