Als allerlaatste van Nederland heb ik de kookboeken van Ottolenghi gekocht. Iedereen roemde de groententaart en de salades met duizend-en-één ingrediënten, ik wist nog van…
De nazomer is vijgentijd. Ze liggen in doosjes bij de Turkse supermarkt in de stad, onweerstaanbaar. Ik maak een salade, met rucola en de bloemen…
Wie heeft de Caesars salad ontdekt? Volgens Rosa Cardini, een Amerikaanse dame, was het haar vader Caesar, die in 1924 in zijn restaurant in het Mexicaanse Tijuana midden in de nacht vrienden op bezoek kreeg.
Geen collega’s om mee te kletsen, geen secretaresse die lastige telefoontjes afwimpelt, geen koffiemachine of kopieerapparaat… maar de thuiswerk-lunch maakt alles weer goed!
Denk de sombrero en de sambaballen er zelf even bij: Mexicaanse bonensalade is zomer en cha cha cha op het aanrecht.
Er is weer jonge spinazie! Te lekker om spinazie à la crème van te maken, want je kunt deze verse spinazie rauw eten.
Verse tonijn hoort niet op een Salade Niçoise, dat moet tonijn uit blik zijn. Maar gegrilde tonijn is lekker! Klassiek met een twist dus.
Vandaag had ik trek in een kleur: groen. Net zo fris als de tuin in de lente. Een salade maken is niet veel werk, de ingrediënten maken ‘m lekker. Dus niet bezuinigen op lekkere buffelmozzarella, mooie olijfolie en die dure artisjokken in olie met kruiden. Smullen! Toen de salade af was, schoof er net een wolk voor de zon. Maakt niet uit, lente op mijn bordje!
Spinazieblaadjes kun je ook rauw eten. Het is dan een lekker knapperige salade, fris en een beetje bitter.
Die flesjes met granaatappelsiroop had ik al vaker in de Turkse supermarkt zien staan. Maar wat is het? En hoe smaakt het? En wat kan ik ermee maken? Er is maar één manier om daar achter te komen: kopen! De siroop -in een prachtig flesje- is dik en zoet-zuur, een beetje zoals appelstroop.
Ik kook met hart, ziel en roomboter. Het liefst koop ik spullen uit de buurt, in Westfriesland is van alles te krijgen. Volg mijn kookervaringen op dit blog en via 