Soufflé maken is niet zo moeilijk als het klinkt. Je moet ze alleen meteen (en dan bedoel ik: metéén) opeten. Dus pas als alle gasten aan tafel zitten, bestek in de aanslag, de wijnglazen zijn vol, dan pas haal je de soufflé uit de oven.
Restjes opmaken: achterin de koelkast ligt nog een stukje geitenkaas, wat gaan we met die halve pompoen doen? En dat blikje amandelen is nu open, het moet echt op! Makkelijk genoeg, ovenschoteltje. Met de pompoen in plakjes en keurig gerangschikt, zou dit een deftig gerecht kunnen zijn. Dat is het zo dus niet, maar dat maakt voor de smaak niet uit.
Tijdens het optreden van bluegrass-band Carolina’s Chocolate Drops in de Melkweg moest ik denken aan het verband tussen muziek en eten. Natuurlijk draai ik muziek tijdens het koken, maar hoe zit het met muziek die over koken of eten gaat? Daar ga ik naar op zoek. Deel 1: cornbread, van de Chocolate Drops. Hé, Chocolate Drops, daar kan ik trouwens ook wel wat mee!
Iets lekkers verzinnen met die gemarineerde jonge geitenkaasjes van de Klompenhoeve is helemaal niet moeilijk. Wat wel moeilijk is: zorgen dat je gasten er ook nog wat van krijgen, het is zo lekker!
De kaaswinkel van Admiraal in Bergen is inspirerend genoeg: zoveel lekkere kaas in een vitrine en alles mag je proeven. Er zijn planken vol met potten mosterd, lokale honing, jammetjes en achterin lekkere wijn. Wat je ook koopt, neem ook eieren mee. Zo vers als hier krijg je ze niet in de supermarkt.
In onze nieuwe tuin staat een tomatenplant, gekregen van mijn zus, vol met tomaten. Wat te doen? Het nieuwe kookboek van Loethe Olthuis biedt uitkomst: genoeg recepten voor flinke hoeveelheden tomaat.
Dertig graden, weinig schaduw, het lijkt wel Spanje. Tapas lijken me lekker bij dit zomerse weer. Lekker makkelijk, dus ik maak ’s ochtends al een tortilla, vanmiddag klop ik aioli en dat zetten we, met een schaal olijven en wat stokbrood, op tafel. Moet wel de zon blijven schijnen vandaag…
In het weekend lekker pizza eten, ideaal. Maar hoe krijg je dat voor elkaar? Die bezorgpizza’s zijn meestal lauw voordat ze onze voordeur bereiken, bij de pizzeria kun je niet op de bank hangen en televisie kijken en in de verpakking van diepvriespizza’s zitten Rennies meegeseald en dat is niet voor niks. Zelf maken dan maar. Gelukkig is het een werkje van niks.
Een frittata is gewoon een Italiaanse omelet. Het is eigenlijk een lunchgerecht, maar je kunt het ook makkelijk als avondeten eten.
In de Elzas at ik ‘m voor het eerst, zo’n Flammenkuchen. Is dat niet eigenlijk een soort pizza? Ik geloof dat ze het in Noord-Italië pizza bianco noemen, of zoiets. In Duitsland staat ‘ie ook op het menu. En in Zuid-Afrika, in de bloedstollende hitte, zagen we onderweg een bord staan: Flammenkuchen. Nou… even niet. Maar hier, in de sneeuw, is ‘ie heerlijk!
Ik kook met hart, ziel en roomboter. Het liefst koop ik spullen uit de buurt, in Westfriesland is van alles te krijgen. Volg mijn kookervaringen op dit blog en via 