Ik ben jarig in de zomer, logisch dat ik dus altijd aardbeientaart eet op mijn verjaardag! Vroeger maakte mijn moeder een aardbeienkwarktaart voor alle visite (dank u wel dr. Oetker), maar nu ben ik officieel oud en wijs genoeg om in elk geval dat gedeelte van mijn leven zelf te regelen. Een beetje geleend recept, want de citroenvla is van Eli’s citroentaart. Ehm… er is geen kruimel meer over voor de volgende dag.
Die vlierbloesems laten me niet met rust. Natuurlijk heb ik weer vlierbloesemlimonade gemaakt, net als vorig jaar. Ik kreeg een tip van vlierbloesemtempura, goed idee! Tussendoor als snack opgeknabbeld. Nog op het verlanglijstje: vlierbloesemtaart en vlierbloesempannenkoeken.
Koken is heel leuk als het goed lukt. Als je iets op tafel zet wat volkomen mislukt is, een drama. Dat gebeurde dit weekend: de rabarbertaart die op papier geweldig moest zijn (met een glanzende roze geleilaag) kwam als een natte dweil uit de bakvorm. Bah! De dag erna maak ik weer een rabarbertaart, maar dan met een aangepast recept. Gelukkig, hij lukt wel.
Via Like-a-Local komen soms toeristen in Nederland bij ons eten. Typisch Nederlands eten wil ik ze dan voorzetten, maar een bord stamppot met Hema-worst gaat me net iets te ver. Deze Zaanse mosterdsoep is lekker lokaal en Hollands, en toch niet zo machtig of ouderwets als erwtensoep.
Natuurlijk kun je gekleurde pasta kant-en-klaar kopen, net zo mooi en hartstikke lekker. Maar ik was benieuwd hoe het zou werken om pasta te kleuren. De groene pasta is gelukt, nu staat nog knalroze pasta op mijn verlanglijstje. Met rode bieten natuurlijk!
Brood bakken wordt steeds leuker. Het deeg lukt steeds beter, om een of andere reden. Zou best kunnen komen omdat ik nu vaker bloem bij de molen haal en niet meer goedkoop spul uit de supermarkt gebruik. Dat durfde ik in het begin niet, omdat het brood nog vaak mislukte, maar dat blijkt een soort kip-of-ei redenatie te zijn.
Soms hebben we geen zin om te koken, dan bakt Udo pannenkoeken. En gisteravond waren dat toevallig de allerlekkerste pannenkoeken ter wereld. Dat komt door het pannenkoekenmeel, dat ik kreeg van de molenaar van De Krijgsman in Oosterblokker. Wat de samenstelling van het meel precies is, wil hij niet verklappen: geheim recept. Je koopt het meel bij de molen of bij supermarkt Deen.
In al die kookwedstrijden op televisie maken amateurchefs dezelfde gerechten: iets met coquilles en als nagerecht chocolate fondant. Die coquilles worden rubberig en de fondant slaat door. Logisch, als je met een vreemde oven moet bakken, weet je nooit welke oventijd je moet aanhouden! Niet meer doen dus. Thuis kan wel, met dit recept en een paar keer proberen om die oventijd uit te mikken. Geen vervelende experimenten trouwens, als je alle misbaksels lekker zelf opeet.
Na een cateringopdracht met Yvonne Pater (book-a-cook) heb ik een beetje een mini-muffin-trauma. Niet omdat die muffins niet lekker waren, maar omdat het zoveel gepruts was om die kleine dingetjes te maken. En we moesten er honderd! De beste manier om zo’n traumatische ervaring te verwerken, is de ervaring te herhalen. Toen ik bij de Hema een mini-muffin-vorm zag, heb ik direct toegeslagen. Muffins durf ik nog niet aan, voorzichtig beginnen met cakejes dan maar.
Warm brood uit de oven, een dikke kluit roomboter erop: geluk is heel simpel, af en toe. Vries een paar broodjes in, dan heb je altijd een zelfgebakken broodje in voorraad.
Ik kook met hart, ziel en roomboter. Het liefst koop ik spullen uit de buurt, in Westfriesland is van alles te krijgen. Volg mijn kookervaringen op dit blog en via 