Italiaanse tomatensoep maken is niet moeilijk, als je maar lekkere tomaten hebt. En als het daar niet het seizoen voor is, dan zijn er altijd nog lekkere tomaten uit een blik.
Gordon Ramsay op televisie vind ik eigenlijk een vervelende vent. De eerste die zo’n grote mond tegen mij opzet in de keuken, mag gewoon lekker naar huis. Al die heftige conflicten, ik hou daar niet van. Zijn kookboeken had ik dus ook niet. Maar filmcateraar Caroline liet me zijn boek ‘Gezond met Ramsay’ zien, en daar staan heel veel recepten in die me heel lekker lijken. Dus hup, boek besteld (nóg een kookboek, zucht Udo) en meteen aan de slag.
In de Elzas at ik ‘m voor het eerst, zo’n Flammenkuchen. Is dat niet eigenlijk een soort pizza? Ik geloof dat ze het in Noord-Italië pizza bianco noemen, of zoiets. In Duitsland staat ‘ie ook op het menu. En in Zuid-Afrika, in de bloedstollende hitte, zagen we onderweg een bord staan: Flammenkuchen. Nou… even niet. Maar hier, in de sneeuw, is ‘ie heerlijk!
Het sneeuwt, er ligt ijs, het is koud. Weer voor zuurkool. Bij onze groentenboer koop je voor belachelijk weinig geld een zakje van de allerlekkerste zuurkool uit het vat. Als ik het ruik begin ik al te watertanden. En nog gezond ook, want het barst van de vitamine C.
Zo’n doordeweekse pasta. Het moet binnen 20 minuten op tafel staan, niet te moeilijk en wel graag vers en warm. Als je ’s avonds puf hebt, kun je de saus van tevoren maken. Hoef je na je werk alleen saus op te warmen, pasta koken, door elkaar roeren en pats op tafel. Eet smakelijk!
Kikkererwten, dat klinkt geitenharensokkerig! Gelukkig smaken ze heel erg goed. Ze zijn stevig en pittig en de raz-el-hanout en chili’s geven dit gerecht een warm peperig smaakje. Eh… gezond is het trouwens wel, sorry.
Precies waar je trek in hebt als je een hele dag door de sneeuw hebt lopen banjeren: kokendhete lasagna. Je schuift hem in de oven en binnen een half uur op tafel en iedereen lust het.
Topinambour klinkt zo poëtisch, het zijn gewoon aardperen. In het Engels heten ze ‘Jerusalem artichokes’ en inderdaad doet de smaak een beetje aan artisjokbodem denken. Udo’s moeder spit ze gewoon op uit de tuin – als het tenminste niet vriest – en dan kunnen wij ervan smullen. Het schijnt dat die lekkere knolletjes zomer, winter, lente en herfst gewoon doorgroeien. Een troostrijke gedachten, want de soep is heerlijk!
Mijn eerste kookboek was het Winnie The Pooh kookboek, gekregen van mijn Amerikaanse tante Citty. En deze soep was mijn favoriet. Inmiddels staan er een heleboel kookboeken te balanceren op de kast in de keuken, maar dit kookboek – ik gebruik het soms nog – is het allerbijzonderste.
Pasta met zalm kan heel zwaar en machtig worden. Maar door winterwortel toe te voegen, die lekker knapperig blijft, wat frisse tomaatjes en natuurlijk een paar kappertjes, blijft het gerecht fris en verteerbaar.
Ik kook met hart, ziel en roomboter. Het liefst koop ik spullen uit de buurt, in Westfriesland is van alles te krijgen. Volg mijn kookervaringen op dit blog en via 