Ik merk dat ik niet altijd genoeg vers fruit eet. Zomaar een appel opeten, het komt er niet van als er een schaal chocoladepaaseitjes naast staat. Toetjes met vers fruit lossen dat op. Het werkt ook motiverend als zo’n mango me vanaf de fruitschaal al een tijdje beschuldigend ligt aan te kijken.
Allebei groen en samen lekker. Volgens mij kun je hier oneindig mee variëren: met courgette en munt, courgette en doperwt, groene paprika en courgette… De slagroom geeft het een romig accent en het ziet er vrolijk uit, zo’n wit schuimlaagje.
Niet origineel, wel snel én lekker. En een prima bijgerecht voor een gebakken mootje zalm of iets anders vissigs.
Cheesecake… De eerste dagen in New York was ik geobsedeerd. De meest bizarre varianten: pepermunt-chocolade cheesecake, aardbeien cheesecake, mokka cheesecake… Maar de meest simpele is de lekkerste, cheesecake met wat citroen. Een laagje lemon curd op de bovenkant (goeie tip Anouka) maakt het helemaal af. Dankzij het kookboek van mijn tante Citty kan ik ze nu zelf maken, dat scheelt weer een vliegticket.
In Amerika eten ze pannekoeken bij het ontbijt. Dat vond ik altijd een fascinerend idee. Dus toen ik de kans kreeg, heb ik me rondgegeten aan die lekkere kleine pannekoekjes. Ze zijn heel machtig, dus een pannekoek of drie is genoeg brandstof voor een lange, luie (Paas?) ochtend.
In een klein restaurantje in Milaan at ik voor het eerst gnocchi. Ik bestelde het omdat ik het woord zo leuk vond klinken. Ik kreeg een enorme schaal met blauwe kaassaus erover, zoals dit recept, en ik at totdat ik barstte. Verrukkelijk! Gnocchi moet met stevige smaken worden gecombineerd, want het wordt gauw flauw. Maar in combinatie met pittige blauwe kaas smaakt het heerlijk zacht, zalvend en (sorry voor het dramatische taalgebruik) troostrijk.
Op de workshop brood bakken van La Cuisine Francaise leerden we meteen wat je kunt doen met oud brood. Brood nog niet oud? Scheur het in stukken en zet het op lage temperatuur een half uurtje in de oven, dan is het ook knapperig en taai genoeg.
Ik ben niet echt een gadget-girl, maar toen ik bij Xenos een crème brûlée brander zag liggen, kon ik ‘m niet weerstaan. Zelf thuis mijn lievelingstoetje maken! Ik smokkel een beetje, want een echte chef gebruikt geen maizena om de vla dikker te maken, maar anders lukt het me gewoon niet. En de smaak is goed! De klassieke crème is natuurlijk met alleen vanille, maar met citroen wordt ‘ie wat frisser. Beter verteerbaar na een lange maaltijd. Probeer ook met sinaasappel (sap en een geraspt schilletje) of met koffie (beetje espresso door de slagroom roeren).
Italiaanse tomatensoep maken is niet moeilijk, als je maar lekkere tomaten hebt. En als het daar niet het seizoen voor is, dan zijn er altijd nog lekkere tomaten uit een blik.
Venkel vind ik heerlijk en dit bijgerechtje is perfect: fris en kruidig tegelijk. Krijg een beetje zin in het voorjaar hiervan, mmm.
Ik kook met hart, ziel en roomboter. Het liefst koop ik spullen uit de buurt, in Westfriesland is van alles te krijgen. Volg mijn kookervaringen op dit blog en via 