Op de workshop brood bakken van La Cuisine Francaise leerden we meteen wat je kunt doen met oud brood. Brood nog niet oud? Scheur het in stukken en zet het op lage temperatuur een half uurtje in de oven, dan is het ook knapperig en taai genoeg.
Italiaanse tomatensoep maken is niet moeilijk, als je maar lekkere tomaten hebt. En als het daar niet het seizoen voor is, dan zijn er altijd nog lekkere tomaten uit een blik.
Venkel vind ik heerlijk en dit bijgerechtje is perfect: fris en kruidig tegelijk. Krijg een beetje zin in het voorjaar hiervan, mmm.
Een frittata is gewoon een Italiaanse omelet. Het is eigenlijk een lunchgerecht, maar je kunt het ook makkelijk als avondeten eten.
Gordon Ramsay op televisie vind ik eigenlijk een vervelende vent. De eerste die zo’n grote mond tegen mij opzet in de keuken, mag gewoon lekker naar huis. Al die heftige conflicten, ik hou daar niet van. Zijn kookboeken had ik dus ook niet. Maar filmcateraar Caroline liet me zijn boek ‘Gezond met Ramsay’ zien, en daar staan heel veel recepten in die me heel lekker lijken. Dus hup, boek besteld (nóg een kookboek, zucht Udo) en meteen aan de slag.
Geen tijd geen tijd, druk druk druk. Maar uren achter elkaar werken kan ik toch niet, dus iets eten maken kan best. Als het maar geen urenlange recepten zijn. Brood gaat goed, het moet uren rijzen en in die tijd kan ik weer doorwerken. En na een paar uur stevig tikken heb ik zo’n boterham met roomboter echt wel verdiend!
Zo’n doordeweekse pasta. Het moet binnen 20 minuten op tafel staan, niet te moeilijk en wel graag vers en warm. Als je ’s avonds puf hebt, kun je de saus van tevoren maken. Hoef je na je werk alleen saus op te warmen, pasta koken, door elkaar roeren en pats op tafel. Eet smakelijk!
Precies waar je trek in hebt als je een hele dag door de sneeuw hebt lopen banjeren: kokendhete lasagna. Je schuift hem in de oven en binnen een half uur op tafel en iedereen lust het.
Topinambour klinkt zo poëtisch, het zijn gewoon aardperen. In het Engels heten ze ‘Jerusalem artichokes’ en inderdaad doet de smaak een beetje aan artisjokbodem denken. Udo’s moeder spit ze gewoon op uit de tuin – als het tenminste niet vriest – en dan kunnen wij ervan smullen. Het schijnt dat die lekkere knolletjes zomer, winter, lente en herfst gewoon doorgroeien. Een troostrijke gedachten, want de soep is heerlijk!
Mijn eerste kookboek was het Winnie The Pooh kookboek, gekregen van mijn Amerikaanse tante Citty. En deze soep was mijn favoriet. Inmiddels staan er een heleboel kookboeken te balanceren op de kast in de keuken, maar dit kookboek – ik gebruik het soms nog – is het allerbijzonderste.
Ik kook met hart, ziel en roomboter. Het liefst koop ik spullen uit de buurt, in Westfriesland is van alles te krijgen. Volg mijn kookervaringen op dit blog en via 