Na een cateringopdracht met Yvonne Pater (book-a-cook) heb ik een beetje een mini-muffin-trauma. Niet omdat die muffins niet lekker waren, maar omdat het zoveel gepruts was om die kleine dingetjes te maken. En we moesten er honderd! De beste manier om zo’n traumatische ervaring te verwerken, is de ervaring te herhalen. Toen ik bij de Hema een mini-muffin-vorm zag, heb ik direct toegeslagen. Muffins durf ik nog niet aan, voorzichtig beginnen met cakejes dan maar.
Soufflé maken is niet zo moeilijk als het klinkt. Je moet ze alleen meteen (en dan bedoel ik: metéén) opeten. Dus pas als alle gasten aan tafel zitten, bestek in de aanslag, de wijnglazen zijn vol, dan pas haal je de soufflé uit de oven.
Marokkaanse cake, zo wordt basboussa beschreven. En het lijkt inderdaad een beetje op gewone Hollandse cake, maar de structuur is iets anders door de griesmeel. Ook smaakt ‘ie iets minder zoet.
Met restjes uit de koelkast bedenk je soms nieuwe combinaties. Dat pastadeeg moet vandaag echt op en die zak rucola zag er gisteren beter uit dan vandaag. Blenderen maar!
You know what they put on French fries in Holland? Mayonaise! Ugh… Nou, als het deze mayonaise is, lust iedereen dat wel. Lekker bij gebakken vis (bakje kibbeling ofzo) of bij verse patatjes. F*ing drown ‘m in that shit!
De kaaswinkel van Admiraal in Bergen is inspirerend genoeg: zoveel lekkere kaas in een vitrine en alles mag je proeven. Er zijn planken vol met potten mosterd, lokale honing, jammetjes en achterin lekkere wijn. Wat je ook koopt, neem ook eieren mee. Zo vers als hier krijg je ze niet in de supermarkt.
Dit is door de duivel verzonnen, dat kan niet anders. Een duivel die het liefst wil dat al onze tanden en kiezen uit onze monden rotten en we als nijlpaarden naar de koelkast waggelen om nóg een beetje lemon curd te snoepen. Want zó lekker is dit misdadige spulletje. Wat is het? Broodbeleg, taartglazuur of middernachtelijke snack – dus eigenlijk alles wat God verboden heeft…
Vorig jaar Koninginnedag had ik cakejes gebakken om tijdens het verkopen van tuinplanten (met schoonzus Ellis) wat te eten te hebben. De plantenkopers wilden ook cakejes, dus onze schaal was gauw leeg. Dus besloot ik dit jaar flink wat te bakken en ze te verkopen. Het weer zat niet mee, maar we hebben ons geheime wapen ingezet (zie foto) en de verkoop schoot omhoog.
Ik ben niet echt een gadget-girl, maar toen ik bij Xenos een crème brûlée brander zag liggen, kon ik ‘m niet weerstaan. Zelf thuis mijn lievelingstoetje maken! Ik smokkel een beetje, want een echte chef gebruikt geen maizena om de vla dikker te maken, maar anders lukt het me gewoon niet. En de smaak is goed! De klassieke crème is natuurlijk met alleen vanille, maar met citroen wordt ‘ie wat frisser. Beter verteerbaar na een lange maaltijd. Probeer ook met sinaasappel (sap en een geraspt schilletje) of met koffie (beetje espresso door de slagroom roeren).
Overal in Amerika zijn van die gezellige koffietentjes. Veel ketens zoals Starbucks en Caribou, maar gezellig vind ik het evengoed. In een mall bestelde ik een plak van deze cake bij mijn thee, heerlijk! Dus die heb ik thuis meteen nagemaakt. De foto maakte ik op het vliegveld. Heel stiekem want fotograferen op een vliegveld is streng verboden, zelfs als je een portret van je plak cake maakt voor je weblog!
Ik kook met hart, ziel en roomboter. Het liefst koop ik spullen uit de buurt, in Westfriesland is van alles te krijgen. Volg mijn kookervaringen op dit blog en via 